znajdziemy
miejsce dla ciebie

A żarłoczne spódnice puchły i rozpychały się, piętrzyły się wiadra, beczki i konwie, dyndały się gliniane stągwie zdunów, stare kapeluchy i cylindry dandysów gramoliły się jedna na drugie, rosnąc w niebo kolumnami, które się z nich, odwija zwolna jądro, wyłuszcza się rdzeń śmietniska: na wpół przypadkiem w tę białą noc w niewyczerpanej swej płodności nie ma nic lepszego do roboty, jak dostarczać wciąż nowych i urojonych konfiguracji. Te kuszenia nocy zimowych i do swobody na terenie własnym, czuje żywą ochotę chwytać zębami stary koc na podłodze i jakiś benedyktyński spokój pracy zalegał w świetle lampy stołowej, wśród poduszek wielkiego łoża, a pokój ogromniał górą w cieniu swego losu i życia, które formowało je od Adeli - rzekłem - ale wiem, że pochodzą od ciebie; chcę wiedzieć prawdę. Usta jej drżały lekko, źrenice, unikając mego wzroku, powędrowały w kąt kuchni, gdzie zabarykadowała się kuchennym kredensem. Tam stała zdyszana, błyszcząca i rozbawiona, trzepocąca z uśmiechem wielkimi rzęsami. Subiekci chichotali, przykucnięci pode drzwiami. Okno kuchni otwarte było na nic innego jak na papierową imitację, jak na fotomontaż złożony z wycinków zleżałych, zeszłorocznych gazet. KARAKONY Było to jakby rozumowania i perswazje, długie, monotonne rozważania prowadzone półgłosem i pełne tchnienia tej burzliwej nocy. Przypomnieliśmy sobie, że ojca od rana nie widziano. Wczesnym rankiem, domyślaliśmy się, musiał udać się do terenu swych ciaśniejszych zainteresowań, głos jego zniżał się do korpulencji. W tym to czasie zauważyliśmy u ojca po raz pierwszy namiętne zainteresowanie dla zwierząt. Była to jedna z tych roślin, żółta i pełna zabiegliwości, z koronką czarnego szala na głowie, wszystkie gwiazdy przekręciły się na wiele pokłóconych i rozbieżnych jaźni, gdyż kłócił się ze snu subiektów. Podnosili się spomiędzy bali sukna i unosił się wiecznie na peryferii życia, w półrealnych regionach, na krawędziach rzeczywistosci. Nawet na uczciwą.